Metoda ruchu w edukacji przedszkolnej


    Metodę Ruchu Rozwijającego opracowano w latach sześćdziesiątych przez angielską nauczycielkę wychowania fizycznego Weronikę Sherborne. Wykorzystuje w nim ruch jako narzędzie we wspomaganiu rozwoju psychoruchowego i terapii dziecka. Metoda korzeniami sięga do teorii i praktyki szkoły labanowskiej.
    W. Sherborne wiele nowego wniosła do teorii Labana, rozwijając ją w kierunku humanistycznym. Zwróciła uwagę na potrzebę rowijania bliskich związków między ludzmi, istotną dla rozwiju osobowości dziecka, niedocenianą i nie realizowaną w szkolnictwie. Idea wspomagania rozwoju dziecka przez nawiązanie więzi emocjonalnych z innymi ludzmi pogłębiła "filozofię ruchu" L. Labana i stała się podstawą jej własnej metody, którą dla odmiany można by nawać "psychologią ruchu".
    Nazwa "Ruch Rozwiajający" wyraża główną ideę metody: posługiwanie się ruchem jako narzędziem wspomagania rozwoju psychoruchowego dziecka i terapii zaburzeń jego rozwoju. opracowany przez W. Sharborne system ćwiczeń wywodzi się z naturalnych potrzeb dziecka, zaspokajanych w kontakcie z dorosłymi - z tak zwanego "baraszkowania", które pojawia się we wczesnym dzieciństwie u każdego człowieka i niemal w każdej rodzinie. Genialność tej metody polega na jej prostocie i naturalności.